We are ready2help

Jeroen en Shantal hielpen het Rode Kruis bij de opvang van 125 vluchtelingen

qk2Cd63

Afgelopen dinsdag en donderdag hebben Jeroen en Shantal het Rode Kruis geholpen bij de opvang van 125 vluchtelingen in de 3 Oktoberhal in Leiden.

“Alvorens wij begonnen aan onze ‘shift’ waren wij beiden een beetje angstig. Niet omdat wij bang waren voor de mensen of hoe zij tegenover ons staan, maar meer omdat wij nu echt te weten kunnen komen of het beeld wat de media schetst juist is. Wij kunnen je vertellen, dat is het absoluut niet. Voordat je aan zo’n shift begint, vraag je jezelf af hoe de mensen zich nu voelen, zo ver van hun eigen land vandaan. Of ze boos zijn, of getraumatiseerd. Niemand weet wat zij echt hebben moeten doorstaan om hiernaartoe te komen.

Eenmaal aangekomen bij de 3 Oktoberhal, krijg je een rondleiding over het terrein, je ziet waar de vluchtelingen slapen en vooral waarop ze slapen verontrustte ons het meest. De vluchtelingen maakten gebruik van veldbedjes en veels te dunne dekens. Zij hebben nachtenland geslapen met de ventilator aan om ervoor te zorgen dat de sporthal geen onprettige geur kreeg, de keerzijde was dat het in de avond erg koud was. Hier hoorde je echter niemand over klagen. Er waren niet echt duidelijke taken voor vrijwilligers van het Rode Kruis, omdat de groep erg relaxed was. Hierdoor ontstonden er geen ruzies. Ook waren de meesten al gecheckt door de GGD, dus er waren ook niet veel zieken bij. Wat wij wel hebben gedaan was praten met de mensen, over hun reis, wat zij hebben meegemaakt, hoe zij zich voelen en wat hun plannen zijn voor de toekomst.

Tot onze verbazing waren er al een paar mensen die enkele woorden Nederlands konden spreken. Zo zeiden ze als je binnenkwam “hallo, alles goed?” en als je wegging “daaag”. Er was één Syrische jongevrouw die haar eigen ‘schooltje’ was begonnen en net als op de basisschool tekeningen maakte, het op het bord plakte en daarna de Nederlandse vertaling ervan vroeg aan een van ons. Daarna riepen ze allemaal in koor de Nederlandse vertaling op, totdat iedereen het juist uitsprak. Op deze manier wilden zij laten zien dat zij respect hebben voor ons land en onze taal, en over onze cultuur hadden ze ook heel veel vragen.

Het waren twee heftige dagen waarin wij heel veel te weten zijn gekomen over de mens achter de benaming ‘vluchteling’. Wij spraken met tieners, alleenstaande ouders, zwangere vrouwen  en gezinnen waarvan de ene helft nu in Nederland is en de andere helft nog in Syrië.En ook een stel die enkele dagen na hun bruiloft op de vlucht zijn geslagen. Zij hadden filmpjes van hun bootreis van Turkije naar Griekenland. Om naar het  telefoonscherm te kijken van iemand die daadwerkelijk op zo een boot heeft gezeten, die wij alleen op het nieuws zien voorbij komen, en met diezelfde telefoon die jij in je hand houdt het filmpje heeft gemaakt, was echt hartverscheurend. Op het bootje waren kleine kinderen en zelfs baby’s van enkele maanden oud. En hierbij willen wij graag de woorden herhalen van de poëet Warsan Shire “You have to understand, that no one puts their children in a boat unless the water is safer than the land”. Het zijn allemaal mensen die met heel veel pijn en verdriet hun thuis hebben achtergelaten met de hoop op een beter toekomst.

Na de mogelijkheid te hebben gehad om het Rode Kruis te helpen  en omringd te zijn geweest door de vluchtelingen, waar iedereen tegenwoordig een mening over heeft, kunnen wij alleen maar concluderen dat deze vluchtelingen net als ons zijn. Zij willen dolgraag terug naar hun eigen land, maar dat gaat helaas niet. Hun huizen zijn platgebombardeerd, verbrand en of geplunderd. Hun familie leden en vrienden die het overleefd hebben, zijn allemaal het land uit gevlucht. En een kans op verbetering van de situatie in hun eigen land op korte termijn is vrij nihil. Deze mensen zijn hier niet om economische redenen, of omdat ze hier een uitkering krijgen en dus nooit meer hoeven te werken. Dit zijn mensen die het in hun eigen land, voor de oorlog, helemaal niet slecht hadden. Het zijn mensen die geschoold zijn en zich ook graag nog verder willen ontwikkelen. Zij willen niet bij de pakken neerzitten. Zij willen werken en leren en iets terug doen voor ons. Want zij hebben het gevoel dat wij zoveel voor hen doen en dat zij ons nooit genoeg kunnen bedanken.

Wij raden iedereen aan om een dagje vrijwilliger te zijn bij het Rode Kruis of je aan te melden voor Ready2Help. Om in contact te komen met mensen die al zoveel hebben doorstaan en met eigen ogen te mogen meemaken hoe goedaardig deze mensen zijn, is echt een verrijking voor een ieder.

Categorieën: Integratie, Internationale Politiek

Jonge Socialisten in de PvdA